Το τελευταίο διάστημα η ελληνική κοινωνία βομβαρδίζεται από επικλήσεις, ιδέες, προτάσεις περί πράσινης ανάπτυξης, πράσινης οικονομίας, οικολογίας, σεβασμού της φύσης και του περιβάλλοντος και άλλα ωραία λόγια και μεγάλα. Μέχρι και «οικολογικό» κόμμα κατά τα βορειοευρωπαικά πρότυπα προωθήθηκε στην Ελλάδα! Λες και πάτησε κάποιος ένα κουμπί ξαφνικά και ΟΛΟΙ, βιομήχανοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, αγάπησαν το περιβάλλον και «κόπτονται» να το σώσουν!

Μήπως όμως δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένος ο κόσμος μας; Μήπως απλά κάποιοι έκριναν ότι το περιθώριο κέρδους στον τομέα «ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ» είναι πλέον μεγάλο και αξίζει να επενδύσουν και εκεί; Να τελειώνει λοιπόν επιτέλους το παραμύθι με τους δήθεν φιλοπεριβαλλοντολόγους επιχειρηματίες αλλά και τις δήθεν «οικολογικές» οργανώσεις, τους δήθεν «επιστημονικούς φορείς» και τις δήθεν ΜΚΟ.

Μερικές αλήθειες λοιπόν για τους παραπάνω φορείς, που δρουν συνήθως ως ΜΚΟ.

1. Χρηματοδοτούνται αδρά από το κράτος και την ΕΕ, δηλαδή με χρήματα των ελλήνων πολιτών, χωρίς ο πολίτης να έχει κανέναν έλεγχο στα οικονομικά και στη δράση των οργανώσεων αυτών!
2. Έχουν απροκάλυπτα πλέον οι περισσότερες καταντήσει να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» των λεγόμενων «πράσινων» επιχειρηματιών, νέας μόδας στην χώρα μας και στην ΕΕ. Όλων εκείνων δηλαδή που μας έχουν φλομώσει με τα κούφια συνθήματα για πράσινη ενέργεια, πράσινη ανάπτυξη, πράσινη οικονομία και πράσινα άλογα! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σπονσοράρονται γενναία και ποικιλοτρόπως από εταιρείες του περιβαλλοντικού κλάδου! Με το αζημίωτο φυσικά, αφού σε αντάλλαγμα προμηθεύουν «μελέτες» και «έρευνες» κατά παραγγελία, άρθρα κλπ. Κείμενα στην καλύτερη περίπτωση γεμάτα μισές αλήθειες, συνηθέστερα γεμάτα ανακρίβειες, αοριστολογίες, καμία επιστημονική βάση, ακόμα και ψεύδη!
3. Πόσοι πολίτες γνωρίζουν ότι όλοι αυτοί οι δήθεν «ευαίσθητοι» οικολόγοι αμείβονται με παχυλούς μισθούς εργαζόμενοι ελάχιστα και εκμεταλλευόμενοι την εργασία νέων παιδιών μέσω STAGE, προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων ή εθελοντικής εργασίας κλπ;
4. Πόσοι πολίτες γνωρίζουν ότι πολλές φορές οι «εθελοντές» που μοιράζουν φυλλάδια ή ζητούν τη συνδρομή τους είναι άνεργοι νέοι που αμείβονται με 3-5 ευρώ την ώρα;

Ας δούμε όμως πώς «προστατεύουν» το περιβάλλον. Μήπως αθωώνοντας όλα τα επιχειρηματικά σχέδια των ιδιωτών; Προωθώντας το όραμα να γεμίσουν δάση, ρέματα, βουνοκορφές και πεδιάδες με ανεμογεννήτριες (Α/Γ), φωτοβολταϊκά (Φ/Β), μικρά υδροηλεκτρικά και άλλα «πράσινα» έργα;

Καταστρέφοντας δηλαδή ΣΗΜΕΡΑ τους οικοτόπους και βιοτόπους, την χλωρίδα και την πανίδα που έχει απομείνει, το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, τις τελευταίες παρθένες εκτάσεις που έχουν απομείνει στην χώρα αυτή για να τις «σώσουν» δήθεν από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής μετά από 50 έτη! Διότι με τέτοια «ατράνταχτα» επιχειρήματα επιθυμούν να μας πείσουν για τις καλές τους προθέσεις οι βιομήχανοι του χώρου και οι «έγκριτοι» επιστήμονες – μελετητές της «παραβιομηχανίας» των περιβαλλοντικών μελετών! Τέτοια επιχειρήματα επικαλούνται που θέλουν να γεμίσουν κάθε βουνοκορφή με Α/Γ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ προωθούν και μονάδες καύσης άνθρακα! Αυτοί άραγε τι επιχειρηματίες είναι, «πράσινοι» ή «μαύροι»;

Έχουν όμως και άλλα «ευφυή» επιχειρήματα οι δαιμόνιοι αυτοί επιχειρηματίες, πέραν των «μελετών» και των «στοιχείων» εννοώ που παραγγέλνουν από τους προαναφερθέντες φορείς, μελετητές κλπ. Επιχειρήματα που δεν τα υποστηρίζουν φυσικά ανοιχτά, δεν τα προωθούν με άρθρα, αλλά συζητούνται ΜΟΝΟ σε κλειστά γραφεία, με ανθρώπους συνήθως «εξυπηρετικούς» και «πρόθυμους» να βοηθήσουν τους δύσμοιρους επενδυτές να συνδράμουν την ανάπτυξη της χώρας. Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Μία τέτοια ιδέα είναι για παράδειγμα ότι η «υποβαθμισμένη» (κατ’ αυτούς φυσικά) φυτική βλάστηση, δηλαδή οι χαμηλής βλάστησης ΔΑΣΙΚΕΣ εκτάσεις μαζί με τις καμένες και αναδασωτέες εκτάσεις, ΔΕΝ πρέπει να προστατεύονται όσο οι υπόλοιπες, ουσιαστικά λένε ΔΕΝ πρέπει να χαρακτηρίζονται πλέον δασικές. Θυμίζω εδώ ότι ήδη ισχύει ο σκανδαλώδης νόμος (με τροποποίηση του Συντάγματος) που διαχώρισε τα ΔΑΣΗ σε δάση και δασικές εκτάσεις! Κάποιοι (κακεντρεχείς φυσικά), υποψιάζονται ήδη «πράσινους» επιχειρηματίες πίσω από φωτιές σε βουνά χωρίς κανένα κτηματομεσιτικό ή τουριστικό ενδιαφέρον (βλέπε Πάρνωνας, Ταΰγετος) αλλά με έντονο ενδιαφέρον για «πράσινα» έργα.
• Έχουν φυσικά και άλλα εποικοδομητικά επιχειρήματα. Προτείνουν ασυδοσία και πλήρη απουσία ελέγχου στις δραστηριότητές τους, βαφτίζοντάς τες μείωση της γραφειοκρατίας! Με χαρά είδα ανακοίνωση του ΤΕΕ στο δελτίο του με αριθμό 2540 από 15/06/2009 και δεν θα επεκταθώ σε αυτό.

Ας μας απαντήσουν όμως οι τόσο ευαίσθητοι και αφιλοκερδείς επιχειρηματίες, διότι έχουν φτάσει μέχρι και το σημείο να υποστηρίζουν ότι δεν επενδύουν για το ΚΕΡΔΟΣ αλλά για το καλό της χώρας και του περιβάλλοντος, σε μερικά ερωτήματα:

• Γιατί τηρούν μόνο ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ τους νόμους που οι ίδιοι ουσιαστικά έχουν θεσπίσει, δεδομένου ότι πάντοτε οι θέσεις τους ενσωματώνονται σε μεγάλο βαθμό στην ελληνική και κοινοτική νομοθεσία; Σε τέτοια βαθμό μάλιστα που και σε περιοχές Natura κατάφεραν να ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ η εκχέρσωσή τους κυριολεκτικά για να εγκαθίστανται Α/Γ, Φ/Β, χιλιόμετρα οδών πρόσβασης και καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος! Τι λένε αλήθεια για όλα αυτά οι «οικολογικές» οργανώσεις; Ποια η θέση πχ της WWF και της Greenpeace για να αναφερθούμε μόνο στις μεγαλύτερες;
• Θα επένδυαν σε «περιβαλλοντικά» έργα αν ΔΕΝ επιδοτούνταν από κρατικά κονδύλια (από ΔΙΚΑ μας δηλαδή χρήματα) με ποσοστό 40%; Το οποίο με τις αδρές υπερτιμολογήσεις που κάνουν φτάνει σε πολύ υψηλότερα ποσοστά; Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα επένδυαν άραγε αν ΔΕΝ είχαν εξασφαλίσει υπέρογκες εγγυημένες τιμές πώλησης του ρεύματος στην ΔΕΗ για 25 έτη;
• Τέλος, οι «πράσινοι» αυτοί επιχειρηματίες είναι και πολύ δημοκρατικοί! Ένα ακόμα ευφυές επιχείρημά τους, το οποίο απαιτούν μάλιστα να νομοθετηθεί, είναι τα Νομαρχιακά Συμβούλια (ΝΣ) να ΜΗΝ έχουν δικαίωμα να γνωμοδοτούν για το αν επιθυμούν να γίνει στην ΠΕΡΙΟΧΗ τους το έργο, αλλά απλά να διατυπώνουν γνώμη επί της ΜΠΕ! Όχι ότι και τώρα έχουν πολλά προβλήματα μιας και η γνώμη του ΝΣ δεν είναι δεσμευτική αλλά συμβουλευτική απλά. Άλλωστε υπάρχουν νομικά «παράθυρα», πρόθυμοι δημόσιοι λειτουργοί και «εξυπηρετικοί» τοπικοί «άρχοντες» που βρίσκουν τρόπους να παρακάμπτουν την λαϊκή βούληση, ακόμα και όταν αυτή εκφράζεται ξεκάθαρα σε δημοτικά και νομαρχιακά συμβούλια! Προφανώς όμως οι επιχειρηματίες του χώρου θέλουν να ελαττώσουν τον κόπο (και τα έξοδά) τους.

Θα μπορούσε κανείς πολλά να αναφέρει ακόμα για τις «πράσινες» επιχειρήσεις και τους «πράσινους» επιχειρηματίες. Ότι ΔΕΝ τηρούν για παράδειγμα ούτε τους περιβαλλοντικούς όρους που τίθενται (με την ανοχή φυσικά του κράτους), ότι άλλο έργο συνήθως αδειοδοτούν και επιχορηγούν και ΑΛΛΟ τελικά κατασκευάζουν (για το καλό του περιβάλλοντος ισχυρίζονται ΟΤΑΝ καταγγελθούν) ακόμα και το ότι είναι τόσο «περιβαλλοντικά ευαίσθητοι» που στα γραφεία τους συχνά ούτε καν ανακυκλώνουν!
Το ζήτημα όμως είναι άλλο. Δεν μπορεί κανείς στα σοβαρά να απαιτεί από τους επιχειρηματίες «κοινωνική» και «περιβαλλοντική» ευαισθησία. Αυτά είναι ευχολόγια για αφελείς, συμπαραμαρτούντα της νέας μόδας της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης». Οι επιχειρηματίες όμως σκέφτονται ΜΟΝΟ κέρδη, μερίσματα, μετοχές και bonus! Και επειδή τα λεφτά είναι πολλά, αποκλείεται ποτέ στη δική τους ζυγαριά τα πουλιά και τα χορτάρια να ζυγίσουν περισσότερο! Μόνο αφελείς, επικίνδυνοι και σε διατεταγμένη υπηρεσία άνθρωποι υποστηρίζουν σοβαρά κάτι διαφορετικό.

Ο επιχειρηματίας όμως, όπως και ο πολίτης, ενεργεί στα πλαίσια που του επιτρέπει η οργανωμένη πολιτεία. ΄Οταν το κράτος είναι ασύδοτο, αδιάφορο, ανίκανο ή ακόμα χειρότερα διεφθαρμένο, ελεγχόμενο από μεγάλα συμφέροντα κι στην υπηρεσία πολλές φορές αυτών, όταν το 2010 ασχολούμαστε ακόμα με χρυσόβουλα του Βυζαντίου και φιρμάνια της Τουρκοκρατίας, όταν βουνά, λίμνες, θάλασσες και ακτές έχουν γίνει οικόπεδα και στόχοι επιχειρηματικής δραστηριότητας, φυσικά ασύδοτοι εμφανίζονται και οι επιχειρηματίες!

Το ζήτημα λοιπόν τελικά καταλήγει στο ΤΙ μπορεί να κάνει ο πολίτης! Αυτό ας το αναλογιστεί ο καθένας ατομικά καταρχήν. Εγώ μόνο για τον εαυτό μου μπορώ να μιλήσω. Κάποιες ιδέες – δράσεις που σκέφτομαι και εν πολλοίς υλοποιώ ευχαρίστως να τις μοιραστώ.

Όχι μόνο ΔΕΝ ενισχύω ΠΟΤΕ τις διάφορες ΜΚΟ και «περιβαλλοντικές» οργανώσεις αλλά προσπαθώ να αποκαλύψω και τη δράση τους σε όποιον είναι διατεθειμένος να ακούσει κάποιον άνθρωπο που γνωρίζει αρκετά για τον χώρο. Θυμαμαι αλήθεια εντονότατες δράσεις των οργανώσεων αυτών τις δεκαετίες του 1980 και 1990 σε πρώην ΚΡΑΤΙΚΕΣ επιχειρήσεις, δεν θυμάμαι όμως ΚΑΜΙΑ δράση τους σε ΙΔΙΩΤΙΚΗ επιχείρηση! Είναι επίσης τυχαίο που και αυτές οι αντιδράσεις έπαψαν όταν οι επιχειρήσεις αυτές πουλήθηκαν; Θα απαντήσει ποτέ κανείς για αυτά;
Δεν δέχομαι επίσης εύκολα όσα μου σερβίρουν οι εκάστοτε ΜΕΣΙΕΣ και παντογνώστες! Πάντα αναζητώ και τον αντίλογο! ΟΙ ΑΠΕ μας λένε κάποια χρόνια τώρα είναι η λύση σε ΟΛΑ τα προβλήματα! Μακάρι να ήταν τόσο απλό, μήπως όμως ΔΕΝ είναι έτσι; Είμαι δε πάρα πολύ δύσπιστος όταν κάποια άποψη προβάλλεται σκανδαλωδώς και μονόπλευρα, όπως πχ η «πράσινη» ενέργεια!

Μέχρι και οικολογικό κόμμα στήθηκε στην Ελλάδα το οποίο σε ελάχιστους μήνες αύξησε την δύναμή του κατά 350%! Κόμμα στα πρότυπα του αντίστοιχου γερμανικού το οποίο ΠΑΝΤΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση, δεκανίκι του εκάστοτε ισχυρού συνεταίρου. Έχει λύσει τα περιβαλλοντικά της ζητήματα η Γερμανία άραγε;

Βασικότερο όλων όμως είναι η επαγρύπνηση και η οργανωμένη δράση, η πίεση στις τοπικές αρχές και σε κάθε άλλο επίπεδο. Να πάρουμε οι πολίτες την υπόθεση στα χέρια μας. Να πάψουμε να αδιαφορούμε και να τους «πνίξουμε» κυριολεκτικά σε καταγγελίες σε ΟΤΑ, κρατικές υπηρεσίες, ΥΠΕΧΩΔΕ, ΕΕ, ΣτΕ κλπ. Καταγγελίες σε ΟΛΕΣ τις φάσεις του έργου, από την αδειοδότηση μέχρι το τέλος του! Καταγγελίες για τους περιβαλλοντικούς όρους, καταγγελίες για τις παρανομίες που έχουν κάνει για να αδειοδοτηθούν (οι ίδιες οι ΜΠΕ συνήθως βρίθουν από παραλείψεις και παρατυπίες), ασφαλιστικά μέτρα όταν δεν τηρούν επακριβώς τους όρους και τους νόμους και όταν κατασκευάζουν Ο,ΤΙ τους βολεύει και όχι ό,τι έχει εγκριθεί. Αυτά τους δημιουργούν σημαντικά προβλήματα και καθυστερήσεις και άρα κόστος, χτυπώντας τους δηλαδή εκεί που τους πονά. ΔΕΝ είναι δύσκολο δε για μία ομάδα πολιτών που επιθυμεί να διαφυλάξει την αισθητική του τόπου που ζει να «χτυπήσει» με καίριες καταγγελίες, αρκεί να ζητήσει την συνδρομή τεχνικών και επιστημόνων του χώρου ώστε τα επιχειρήματα και οι καταγγελίες της να είναι ουσιαστικά, άρτια επιστημονικά και άρα να πιάσουν τόπο. Ας μην πάνε όλα τα χρήματα σε δικηγόρους, το ζήτημα είναι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ επιστημονικό και δευτερευόντως δικονομικό, χωρίς να παραγνωρίζω και την σημασία τυχόν νομικών και διοικητικών παρατυπιών που μπορεί να έχουν γίνει (συνηθέστατα) από τους εν λόγω επιχειρηματίες. Και αυτά βέβαια μόνο νομικοί εξειδικευμένοι σε θέματα περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων μπορούν να τα εντοπίσουν συνήθως.

Καταλήγοντας, πιστεύω ότι αν ο κόσμος πραγματικά ΔΕΝ επιθυμεί ένα ιδιωτικό έργο ΜΠΟΡΕΙ να το αποτρέψει, έστω και αν χρειαστεί να βγει στον δρόμο! Συνήθως όμως δεν χρειάζεται να καταφύγει σε ακραία μέτρα διότι όπως εκτενώς προσπάθησα να αποδείξω, τα περισσότερα «πράσινα» (και όχι μόνο) έργα, είναι ΓΕΜΑΤΑ παρανομίες και παρατυπίες! Αρκεί οι ενδιαφερόμενοι να τις εντοπίσουν και να τις καταγγείλουν σε ΟΛΑ τα επίπεδα! Σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη ΗΔΗ λαμβάνονται αποφάσεις που αναγκάζουν τους παρανομούντες ακόμα και να ΑΠΟΞΗΛΩΣΟΥΝ τις παράνομες κατασκευές και να αποκαταστήσουν το τοπίο (δυστυχώς ποτέ δεν θα είναι όπως πριν όμως). Δυστυχώς οι βλάβες στην φύση από τέτοιου είδους έργα είναι συνήθως ελάχιστα ή καθόλου αναστρέψιμες.

Κάτω τα χέρια από τα ελάχιστα βουνά, δάση, ποτάμια, λίμνες και ακτές που έχουν απομείνει. Σεβασμός στα ελάχιστα φυσικά τοπία και μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς που δεν έχουμε καταστρέψει. Να μπει επιτέλους ένα όριο στην ασυδοσία των «πράσινων» και άλλων επιχειρηματιών! Μπορούμε να κάνουμε ΠΟΛΛΑ για το περιβάλλον, ο καθένας από εμάς ατομικά και συλλογικά, ΔΕΝ θα κάνουν όμως τίποτα για αυτό οι «πράσινοι» βιομήχανοι και εργολάβοι!